Burada galiba bir anımı anlatmam lazım, hemen herkesle paylaştığım. Zaten bir burası kalmıştı yazmadığım
Geçtiğimiz yıl bir anne- babayla bir akşam yemeğinde bir araya gelmiştik. Hayatım boyunca unutamayacağım akşamlardan biri oldu o akşam. Bey, bir apatmanın günlük işlerini yapan biriydi ve apartmanın bodrum katında kendilerine verilen küçük bir yerde yaşıyorlardı. Hanım, ev hanımı. Hatta ilk başlarda bir türlü gözgöze gelememiştik hanımla. Büyük bir ihtimalle ilk defa dışarda, düzgün bir yerde yemek yiyordu ve utanıyordu. Okuma yazması yoktu. Bana öğreneceğine dair söz verdi o akşam.
Çocuklarının ayrı çalışma odaları yoktu, bilgisayarları yoktu, anne- baba eğitim görmemişlerdi, temel gereksinimlerini büyük ihtimalle minimum standartlarda karşılıyorlardı. Yaz tatili yoktu onlar için. Kış tatili de elbette.
İki oğullarından biri şu anda İstanbul' da iyi bir üniversitede "tıp", diğeri Ankara' da çok çok iyi bir üniversitede "bilgisayar mühendisliği" okuyor. Yemek boyunca bunun sırrını öğrenmeye çalıştım. "Sürekli biz hiç birşey yapmadık" diyorlardı. Ama ben akşamın sonunda sırlarını anlamıştım. Çünkü çocuklarından bahsederken yüz ifadelerinden onlara ne kadar değer verdiklerini o kadar açık bir şekilde hissediyordum ki.
Herkes değer verir elbette çocuğuna. Ama kaç kişi gerçek anlamda hissettirebiliyor acaba? Onlar hissettirmişti. O küçücük evde çocuklarıyla gerçek paylaşımlar yaşamışlardı. Onlara güvenmişlerdi. Çocukları ise belki onları hayal kırıklılığına uğratmamak için, belki kendilerine ve anne-babalarına daha iyi bir yaşam sunabilmek için, belki de başka başka sebeplerden işi sıkı tutmuşlardı. Veeee bu aile başarmıştı.
Anneye gelince... Okuma- yazmayı öğrenemedi. Sonraki zamanlarda " olmuyor, öğrenemedim" dedi bana. Ben yine de ümitliyim hala...