ATABB

cankız

Uzmanlar, mutlu çocuk yetiştirmenin oyuncaklarla değil, hayatı boyunca ruhunu besleyeceği "pozitif bakışı açısını" aşılamakla mümkün olacağını bildirdi.

Anne babanın, çocuğun hayatı boyunca ruhunu besleyeceği pozitif bakış açısını yakalamalarına katkıda bulunabilmeleri için uygulamaları gereken yöntemlerin çok basit olduğunu söyledi. Pozitif bakış açısını yakalayan çocukların kendinden emin, optimist ve başarılı olduklarının kanıtlandığını ifade eden uzmanlar, çocuğun hayatı boyunca ruhunu besleyeceği 12 basit yolu şöyle sıraladı:

Derslere, kurslara ara verip çocuğunuzla bire bir vakit geçirin. Onunla beraber yerde oturup yap boz yapın, mutfakta beraber omlet yapın, banyo yapmadan önce beraber yüzünüzü boyayın, parkta beraber kaydıraktan kayın.

Değer yargılarını geliştirin. Ona sorumlulukları olan değerli bir vatandaş olduğunu aşılayın. Etrafındaki insanların hayatında fark yaratacak kapasitede olduğunu gösterin. Mesela kullanmadığı oyuncakları beraber biriktirip, bir derneğe bağışlayın. Eski gazeteleri biriktirmeyi, geri dönüşümü ona onun dilinde anlatın.

Aktivitelerde ona katılın, beraber bisiklete binin, beraber yüzmeye gidin, hem onu teşvik edersiniz hem de bol bol spor yapmış olursunuz.

Espri yapın, fıkralar anlatın, arada bir birbirinize takılın, bol bol gülün, gülmek daha fazla oksijen solumanızı sağlar.

Çocuğunuzu iyi bir iş yaptığında tebrik edin, ona hangi konularda başarılı olduğunu açıkça anlatın. Mesela ödevini bitirdiğinde "resminde kullandığın renkleri çok beğendim" gibi detay verin. Yaptığı proje hakkında konusun. Çocuğunuzu hediye ile değil övgülerle ödüllendirin.

Çocuğunuzun iyi yemek yemesine özen gösterin. Yemek aralarında yoğurt, meyve ve bol su verin. Yemek yemez diye öğün araları çocuğunuzu aç bırakmayın, hem psikolojisini etkiler hem de kilo kaybına neden olur.

Çocuğunuza hayal gücünü kullanabileceği oyunlar yaratın. Resim yapmak hem hayal gücünü geliştirecektir hem de yaptığı resimden dolayı tatmin hissi doğacaktır.

Günde 4 kere çocuğunuzu kucaklayın, 8 kere öpün, 16 kere ona gülümseyin. Tüm bunlar size kat kat geri dönecek.

Çocuğunuzu dinlemesini öğrenin, lafını yarıda kesmeyin, başka bir işle ilgileniyorsaniz, bırakın ve ona konsantre olun. Söylediği şeylerin önemli olduğunu onu dinleyerek gösterebilirsiniz. Bırakın aynı şeyleri tekrar etsin, siz hep aynı dikkatle dinleyin.

Mükemmeliyetçiliği bırakın. Çocuğunuzun yarıda bıraktığı bir işi bitirmeye veya düzeltmeye çalışmanız onun kendine güvenini sarsar. Masayı silerken atladığı köşeyi tekrar silmeniz veya beraber diktiğiniz saksıyı düzeltmeniz ona yaptığı işin iyi olmadığı hissini verecektir. Bir daha çocuğunuzun yaptığı işi düzeltmek için elinizi uzattığınızda düşünün. Eğer yaptığı iş tehlike yaratmıyorsa, sağlığa zararlı değilse elinizi geri çekin.

Karşılaştığı güçlükleri kendi başına aşmasını öğretin. Ayakkabı bağlarını yavaş da olsa bekleyin kendi bağlasın, çamaşırları asmanızda yardım etmek istiyor, beraber asın. Merdivenlerden kendi inmek istiyor, önünde yürümek şartıyla bırakın insin. Üstünden gelemeyeceği bir problemle karşılaştığında size problemi anlatmasını söyleyin ve çözümüne beraber karar verin.

Sevdiği seyleri yapmasına izin verin, gereksiz kısıtlama enerjisini ve heyecanını dışa atmasını engeller, bu da ona sıkıntı verir. Unutmayın; oyuncaklarını toplamayı öğrenmesi için önce dağıtabilmesi lazım.

Kaynak: Maximum.com

__________________

Araştır, düşle, keşfet...

Chess

Bu güzel bilgiler çin teşekkürler.

__________________

Dalgalan Sen de Şafaklar Gibi Ey Şanlı Hilal!

TRessam

Çok doğru ve gerekli bilgiler.
Yalnız gerçek olan bir şey varki bu bilgiler ışığında çocuk yetiştirebilmek için bu bilgileri iyi anlayıp hazmetmiş eğitimli, sosyal refah seviyesi iyi anne - babalar olmak lazım.

Şimdi akşam inşaattan gelip eve yorgun düşmüş yemek yemeye bile takati kalmamış bir baba, yada akşama kadar tekstilde makina başında perişan olmuş bir anne bu bilgileri bilse bile ne kadar yerine getirebilirki.

Toplumumuzun çok büyük bir kısmı yukarıdaki örneklere benzer seviyelerde olduğu içinde üzülüyorum gerçekten...
O çocuklarda bizim çocuklarımız...!

__________________
Birleşmek başlangıçtır,
Birliği sürdürmek gelişmedir,
Birlikte çalışmak başarıdır.

@Rİ

fikirlerinizin doğruluk payı şüphesiz tartışılmaz; ama tezatlarda var.çocuğuna yarım saat ayırmak isteyen her veli mutlaka vakit bulacaktır. bütün çocuklar bizim çocuklarımız..ben ne ocuklar,veliler tanıyorumrefah seviyeleri mükemmel ama çocuklar hala internet cafelerde ne işlerle uğraşıyor...

__________________

DALIMI KIRANIN KÖKÜNÜ SÖKERİM

cankız

Burada galiba bir anımı anlatmam lazım, hemen herkesle paylaştığım. Zaten bir burası kalmıştı yazmadığım Geçtiğimiz yıl bir anne- babayla bir akşam yemeğinde bir araya gelmiştik. Hayatım boyunca unutamayacağım akşamlardan biri oldu o akşam. Bey, bir apatmanın günlük işlerini yapan biriydi ve apartmanın bodrum katında kendilerine verilen küçük bir yerde yaşıyorlardı. Hanım, ev hanımı. Hatta ilk başlarda bir türlü gözgöze gelememiştik hanımla. Büyük bir ihtimalle ilk defa dışarda, düzgün bir yerde yemek yiyordu ve utanıyordu. Okuma yazması yoktu. Bana öğreneceğine dair söz verdi o akşam.

Çocuklarının ayrı çalışma odaları yoktu, bilgisayarları yoktu, anne- baba eğitim görmemişlerdi, temel gereksinimlerini büyük ihtimalle minimum standartlarda karşılıyorlardı. Yaz tatili yoktu onlar için. Kış tatili de elbette.

İki oğullarından biri şu anda İstanbul' da iyi bir üniversitede "tıp", diğeri Ankara' da çok çok iyi bir üniversitede "bilgisayar mühendisliği" okuyor. Yemek boyunca bunun sırrını öğrenmeye çalıştım. "Sürekli biz hiç birşey yapmadık" diyorlardı. Ama ben akşamın sonunda sırlarını anlamıştım. Çünkü çocuklarından bahsederken yüz ifadelerinden onlara ne kadar değer verdiklerini o kadar açık bir şekilde hissediyordum ki.

Herkes değer verir elbette çocuğuna. Ama kaç kişi gerçek anlamda hissettirebiliyor acaba? Onlar hissettirmişti. O küçücük evde çocuklarıyla gerçek paylaşımlar yaşamışlardı. Onlara güvenmişlerdi. Çocukları ise belki onları hayal kırıklılığına uğratmamak için, belki kendilerine ve anne-babalarına daha iyi bir yaşam sunabilmek için, belki de başka başka sebeplerden işi sıkı tutmuşlardı. Veeee bu aile başarmıştı.

Anneye gelince... Okuma- yazmayı öğrenemedi. Sonraki zamanlarda " olmuyor, öğrenemedim" dedi bana. Ben yine de ümitliyim hala...

__________________

Araştır, düşle, keşfet...