21.03.2008 Cuma

ve sonunda olan oldu;

pantolonumun güzelim düğmesi kopuverdi.

içgüdüsel öküzlüğümün bi tezahürü de budur şeklinde yorumladım..

***

neyse ki dağınıklığımı örtmekte zorlanmadım.

sabırla ve inatla yapılan işlere duygu karışmıyor çok fazla.

yaklaşık bi gün boyunca kimse bişiy çakmadı , çaktırdıklarım dışında.

çaktırdıklarımdan da tek ricam yetim kalmış düğmeyi yuvasına bağışlamaktı.

***

iş arkadaşım Elif'i kandırıverdim.

Salı günü narenin (nazenin) ellerde dikilmeye hazır pantolonumu ve de düğmesini, kendisine emanet edeceğim.

Öncelikle bana bu ustalık isteyen yeteneği kazandırmasını istedim. Lakin kendisi de bilmiyormuş.

Fazla ayıplamadan annesini, benim de annem olarak gördüğümü ifade ettikten sonra anaların kutsallığını da ekleyerekten dikilecek bi düğmenin kutuplaşmalara neden olmaması gerektiğini hatırlattım.

Ikına ıkına kabul etti.